Η “χίμαιρα” στό χαρτί, με όσφρηση καί αφή..


Όπως και να το κάνουμε, μία κάποια συγκίνηση δικαιολογείται, κάμαμε πολύ δρόμο έως εδώ..

Όπως και να το κάνουμε, μία κάποια συγκίνηση δικαιολογείται, κάμαμε πολύ δρόμο έως εδώ..

Σε λίγο καιρό αυτό το άρθρο και αυτό το site θα ανήκουν στην ιστορία – δείτε τώρα τον νέο, ανανεωμένο μας ιστοχώρο στο www.tasakos.gr

Το γράφουμε σε κάθε ευκαιρία, το επαναλαμβάνουμε και σήμερα: η ηλεκτρονική έκδοση της «χίμαιρας» διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο, (με το σύνολο τής ύλης της) και όποιος το θελήσει μπορεί να την αναγνώσει ή να την αποθηκεύσει στον υπολογιστή του με πολλούς και διάφορους τρόπους – για περισσότερα δείτε εδώ. Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με την άποψή μας για τα πνευματικά δικαιώματα, (αυτή είναι μία μεγάλη συζήτηση και αρκετά πολύπλοκη), όσο με το γεγονός πως οι εποχές είναι δύσκολες και τα τελευταίο πού χρειαζόμαστε είναι εμπόδια και απαγορεύσεις στην προσπάθεια ανάδειξης της καλής και άξιας λογοτεχνίας.

Παρά ταύτα, είναι αρκετοί ακόμη εκείνοι πού δυσκολεύονται με την ηλεκτρονική ανάγνωση ή απλώς δεν θέλουν να αφαιρέσουν την αφή ή και την όσφρηση από την όλη διαδικασία πού κάποτε μοιάζει και λίγο τελετουργική, κάτι σαν ιεροτελεστία. Είναι αρκετοί επίσης πού επικοινώνησαν μαζί μας «γκρινιάζοντας» για την ηλεκτρονική και μόνο μορφή του περιοδικού. Γι αυτούς λοιπόν που επιθυμούν το βιβλίο να αναπαύεται στο ράφι, το πρώτο τεύχος τής “χίμαιρας” είναι πλέον διαθέσιμο και σε έντυπη μορφή…

Είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους. Ο πρώτος, (εκείνος τής χορηγίας), οδηγούσε σε καλύτερα εκτυπωτικά αποτελέσματα, δυναμικότερη διακίνηση στην εγχώρια αγορά και ίσως στην δυνατότητα κάποιων ελάχιστων αμοιβών σε εξωτερικούς συνεργάτες για την αρθρογραφία τους και την εν γένει βοήθειά τους. Από την άλλη, υπήρχε ένα βασικό μειονέκτημα και αυτό ήταν οι απαιτήσεις για τον έλεγχο τής ύλης και την δημοσίευση διαφημίσεων. Ετούτη την συναλλαγή (δελεαστική βεβαίως..), την απορρίψαμε με διαδικασίες συνοπτικές.

Επιλέξαμε τον δεύτερο δρόμο, εκείνον πού τώρα δειλά δειλά ξεκινά και στην χώρα, αλλά μετρά αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, την εκτύπωση δηλαδή με την λογική τού print on demand. Το αποτέλεσμα είναι κάπως απλό εκτυπωτικά, υπάρχει η καθυστέρηση και το κόστος των μεταφορικών, οι υπάρχουσες επιλογές δεν είναι πάντοτε βολικές· όμως έτσι διατηρούμε την απόλυτη αυτονομία μας επί του περιεχομένου, άπαντες οι συνεργάτες συνεχίζουν εθελοντικά (άρα ανυστερόβουλα), μειώνουμε το κόστος στο ελάχιστο δυνατόν και προσφέρουμε την δυνατότητα στους αναγνώστες να αποκτήσουν την «χίμαιρα» έντυπη, χωρίς να πληρώσουν το υπερβολικό ποσό πού θα κόστιζε στην Ελλάδα η έκδοση ενός περιοδικού 370 περίπου σελίδων.

Η εκτύπωση είναι προς το παρόν ασπρόμαυρη και γίνεται από δύο πλατφόρμες – εκείνη της create space (amazon) και της Blurb, οι αντίστοιχες διευθύνσεις για παραγγελίες είναι createspace και Blurb Υπάρχουν μικρές διαφορές στήν τιμή πού σχετίζονται κυρίως με το κόστος των μεταφορικών. Το εξώφυλλο επίσης στην create space περιλαμβάνει χρώμα, ενώ στο Blurb μπορείτε να δείτε όλο το περιοδικό σε προεπισκόπηση προτού το παραγγείλετε. Η τελική επιλογή σας ανάμεσα στις δύο εταιρίες εξαρτάται από την αισθητική σας και την επιλογή τού χρόνου παράδοσης πού μπορεί να μειώσει αισθητά το τελικό κόστος παραγγελίας. Πάντως η έκδοση από τήν create space πού έχουμε στα χέρια μας, (από όπου και οι φωτογραφίες), είναι πολύ αξιοπρεπής, μόλις παραλάβουμε και εκείνη από το Blurb θα προσθέσουμε στο άρθρο τις εντυπώσεις μας και τις ανάλογες φωτογραφίες. Και στις δύο πλατφόρμες απαιτείται μία (εύκολη) εγγραφή, αλλά ευτυχώς η διαδικασία διαρκεί μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Καθώς η create space ανήκει στήν amazon, το βιβλίο μπορούν να το έβρουν εύκολα και φθηνότερα όσοι διαμένουν στήν Ευρώπη, καθώς μπορούν να το παραγγείλουν από τον αντίστοιχο δικτυακό τόπο – για παράδειγμα, όσοι μένουν στήν Αγγλία ή θέλουν να το παραγγείλουν από εκεί, θα το βρούν στήν Amazon.Uk.

Και κάτι τελευταίο. Και στις δύο πλατφόρμες είναι απαραίτητη η χρήση κάρτας (πιστωτικής ή και χρεωστικής), σε μία από τίς δύο υπάρχει και η δυνατότητα πληρωμής μέσω Paypal. Σε κάθε περίπτωση, εάν η χρήση κάρτας είναι αδύνατη ή πρέπει να αποφευχθεί για κάποιο λόγο, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας και να συνεννοηθούμε για τήν αποστολή αντιτύπου(ων) από το δικό μας απόθεμα. Σημειώστε ότι αυτό συνιστά απλή εξυπηρέτηση και διαμεσολάβηση,  δεν είναι επίσημη πώληση, καθώς δεν είμαστε εκδοτικός οίκος ή άλλου είδους επιχείρηση πού να μπορεί να διακινεί βιβλία και να εκδίδει αντίστοιχα παραστατικά.

Εάν κρίνετε την «χίμαιρα» ως ένα καλό περιοδικό, η στήριξη τής έντυπης μορφής της θα βοηθήσει πολύ, ώστε να γενεί ακόμη καλύτερη. Μόνο για εκείνους πού το αντέχουν οικονομικά και βεβαίως επιθυμούν την καλή λογοτεχνία ανεπηρέαστη από σκοπιμότητες, προκαταλήψεις και στερεότυπα. Όσοι αποκτήσετε επίσης την έντυπη «χίμαιρα», κάντε τον κόπο και στείλτε τις παρατηρήσεις σας στο tasakos@gmx.com – θα βοηθήσετε σημαντικά στην βελτίωση του δεύτερου τεύχους.

Και όπως γράφω και στο εισαγωγικό σημείωμα της έντυπης έκδοσης..

..Θερμές ευχαριστίες σε όλους εσάς πού διαθέσατε χρόνο και υστέρημα για να αποκτήσετε ετούτη την πρώτη έντυπη έκδοση της «χίμαιρας». Σε τέτοιες εποχές ερέβους, (για την λογοτεχνία και την χώρα..), μία τέτοια στήριξη δείχνει συνειδήσεις πού επιμένουν contra flumen, contra omnes…

Μάνος Τασάκος

“Χίμαιρα”, πρώτο τεύχος..


Εξώφυλλο χίμαιρας πρώτο τεύχοςΧΙΜΑΙΡΑ ΠΡΩΤΟ ΤΕΥΧΟΣ

Το πρώτο τεύχος ενός περιοδικού ομοιάζει εκπληκτικά με τήν εφηβεία. Τις περισσότερες φορές είναι άχαρο, γεμάτο από λάθη και αβλεψίες, κινείται χωρίς ρυθμό και αυτοπεποίθηση, ενσωματώνει άγχος και αναπνέει με τήν φαντασίωση τής ανάγνωσης και αποδοχής του. Κάποτε όμως θα μεγαλώσει, κάποτε θα ωριμάσει. Και τότε θα θυμάται με νοσταλγία τόν αλλοτινό άχαρο βηματισμό του και το παρθενικό του βλέμμα – ένα βλέμμα πού δεν πρόκειται ποτέ πια να ξαναβρεί, οπωσδήποτε όχι με τήν ίδια ένταση, μήτε με το πρώτο πάθος..

Παραδίδουμε σήμερα στήν δημόσια θέαση το πρώτο τεύχος τής “χίμαιρας”. Η δημοσίευση πολλών κειμένων και ποιημάτων μετατέθηκε για το επόμενο τεύχος. Όσα μάτια και εάν είδαν τα κείμενα, δεν μπόρεσαν να αποφύγουν μικρά λάθη και παραλείψεις. Η τελική μορφή δεν είναι αυτή πού σχεδιάζαμε, θέλαμε το πιλοτικό τεύχος πιο σφαιρικό, ακόμη πιο ολοκληρωμένο θεματικά. Εκείνο πού όμως πιστεύω ότι πετύχαμε, ήταν το αρχικό σκοπούμενο: κείμενα με άποψη, κρίση και σκέψη διαφορετική για τα λογοτεχνικά θέματα. Και κυρίως, κείμενα κατανοητά από τόν αναγνώστη πού δεν έχει ακόμη εμβαθύνει στα τής λογοτεχνίας και τής ποίησης. Το πρώτο αυτό τεύχος είναι γραμμένο κυρίως γι’ αυτόν, για εκείνον δηλαδή πού θέλει να ξεκινήσει το ταξίδι του στα άξια κείμενα, χωρίς να πρέπει παράλληλα να σπουδάσει τις φιλολογικές επιστήμες.

Για όσους διαθέτουν τήν υπομονή τούτες τίς μέρες να ξεκινήσουν τήν ανάγνωση, υπάρχει μία ποικιλία επιλογών, πού όσο περνά ο χρόνος θα αυξάνεται και θα εμπλουτίζεται..

  1. Κατεβάζετε το αρχείο pdf από τον σύνδεσμο πού βρίσκεται στήν κορυφή αυτού τού κειμένου, κάτω ακριβώς από τήν φωτογραφία. Το μέγεθος τού αρχείου είναι περίπου στα 10 mb, λίγη υπομονή μέχρι να “φορτώσει”.
  2. Στον σύνδεσμο www.academia.edu θα βρείτε ολόκληρο το τεύχος για ανάγνωση και ταυτόχρονα μπορείτε πολύ εύκολα να το κατεβάσετε στον υπολογιστή σας. Για όσους αντέχουν τήν ανάγνωση στήν οθόνη ενός υπολογιστή, αυτός είναι ο πιο ξεκούραστος τρόπος, καθώς η γραμματοσειρά έχει το κατάλληλο μέγεθος χωρίς επιπλέον ρυθμίσεις.
  3. Στο www.manostasakos.weebly.com, στο τέλος τής αρχικής σελίδας, πατάτε επάνω στήν εικόνα τού περιοδικού και σε ένα λεπτό το pdf θα εμφανιστεί για ανάγνωση ή αποθήκευση
  4. Για όσους αγαπούν τήν μορφή ενός flipbook και γνωρίζουν πώς να προσαρμόσουν τήν ανάγνωσή του στήν οθόνη τους, θα έβρουν το πρώτο τεύχος στα issuu.com, anyflip.com, youblisher.com 

Εάν μετά τήν ανάγνωση τού περιοδικού επιθυμείτε να εκφράσετε μία σύντομη γνώμη, η ψηφοφορία για το περιοδικό “τρέχει” εδώ.

Θερμές ευχαριστίες σε όλους τούς συνεργάτες μου, μόνιμους και έκτακτους, για τίς ώρες που αφιέρωσαν και το πάθος που εξόδεψαν. Είναι νωρίς ακόμη να μιλήσουμε για επόμενο τεύχος, είναι πολλοί οι παράγοντες πού θα καθορίσουν το εάν και το πότε αυτής τής συνέχειας..

Μ.Τασάκος

Από το παραθύρι η πεταλούδα πάντα θα πετάξει..


φωτο εξωφυλλου χίμαιρα

Εξώφυλλο..

Από το εισαγωγικό άρθρο..

Από το εισαγωγικό άρθρο..

‘Ηταν πέρυσι, τέτοια εποχή, πού πρωτομίλησα για τήν “χίμαιρα”. Προσκάλεσα σε συνεργασίες, ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε τα πρώτα και τα άχαρα, άλλα όμως πιο επείγοντα ξεπετάχθηκαν μπροστά μας, το περιοδικό ήθελε δουλειά πολύωρη, κάπου εκεί το εγχείρημα έμεινε ημιτελές και έρημο, υπόσχεση μετέωρη. Πριν από λίγες μέρες μαζευτήκαμε και πάλι, είπαμε να το πιάσουμε από τήν αρχή, ξεσκονίσαμε εκατοντάδες κείμενα, πετάξαμε πολλά, ξεκινήσαμε να γράφουμε καινούρια. Η προσπάθεια κρύβει έναν μαζοχισμό – ξέρουμε καλά ότι ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν και ακόμη λιγότεροι θα αναγνώσουν τα μεγάλα κείμενα, τα ποιήματα νέων ποιητών, τα κείμενα ανθρώπων πού αγαπούν το άναρχο και το διαφορετικό. Αδιάφορο βεβαίως – η καλή λογοτεχνία δεν ξεκινά ποτέ από το ακροατήριο, ίσως και να μην συναντιέται ποτέ πραγματικά μαζί του. Ας είναι..

Τούτη τήν φορά δεν θα υποσχεθώ τίποτε, δεν θα δεσμευθούμε με χρονικά περιθώρια, προθεσμίες και προδημοσιεύσεις, είναι αλήθεια πάντως ότι είμαστε εγγύτερα από ποτέ στήν τελική επεξεργασία τής έκδοσης. Κάποιοι από τούς έκτακτους συνεργάτες δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι επιπλέον, καθώς τα κείμενά τους είναι διαχρονικά και δεν απαιτούν διορθώσεις. Με τούς υπόλοιπους θα επικοινωνήσουμε άμεσα. Εάν υπάρξουν κάποιοι πού επιθυμούν έστω και τήν ύστατη ώρα να συνεργαστούν, ας επικοινωνήσουν στο tasakos@gmx.com, αν και τα περιθώρια είναι μικρά..

Ευχαριστώ όσους συνεχίζουν να ανέχονται υπομονετικά τίς συνεχείς καθυστερήσεις και αναβολές. Ευχαριστώ και όσους ανταποκρίθηκαν με κείμενα κάθε λογής. Ας με συγχωρέσουν όσοι δεν θα δούν τα γραπτά τους δημοσιευμένα, η κρίση μου είναι ανθρώπινη και πολλάκις λαθεμένη. Ευχαριστώ τέλος και περισσότερο από όλους, εκείνους που εργάζονται στήν έρευνα, τα τεχνικά και τήν οργάνωση, πολλές φορές εθελοντικά και χωρίς καμιά φιλοδοξία για δημοσιότητα και αναγνώριση. Οι δύο φωτογραφίες πού δημοσιεύουμε εδώ, (από εξώφυλλο και εισαγωγικό άρθρο), μπορεί να έχουν μικρές αλλαγές στο τέλος. Όπως πάντα αυτό το κείμενο πού αφορά το περιοδικό δημοσιεύεται ταυτόχρονα στο himaira.com Α! και όσοι επιθυμείτε να εκφράσετε τήν ευαρέσκειά σας για το εγχείρημα με ένα like, η σελίδα τού περιοδικού βρίσκεται εδώ..

Η πεταλούδα πετά πάντα από το παραθύρι.

Οι θύρες άλλωστε είναι ανιαρές και διαθέτουν μιά ευκολία πού καταντά εξοργιστική..

(Μέρος τρίτο και τελευταίο), Κωνσταντίνος Καβάφης του Πέτρου, στοχασμοί σέ επιλεγμένα…


Η αρχή ενός μύθου. Ο Καβάφης δύο ετών ανάμεσα στ αδέρφια του. Ημερομηνία γραμμένη από τον ίδιο. Η μητέρα επέμενε να ντύνει τον Κωνσταντίνο με γυναικεία ρούχα.. (kavafis.gr)

Η αρχή ενός μύθου.Ο Καβάφης δύο ετών ανάμεσα στ’ αδέρφια του. Χρονολογία γραμμένη από τον ίδιο. Η μητέρα επέμενε να ντύνει τον Κωνσταντίνο με γυναικεία ρούχα… (kavafis.gr)

Σε λίγο καιρό αυτό το άρθρο και αυτό το site θα ανήκουν στην ιστορία – δείτε τώρα τον νέο, ανανεωμένο μας ιστοχώρο στο www.tasakos.gr

του Μ.Τασάκου, με την συνεργασία των: Simone Brousseau, Αντιγόνης Ηλιάδη, Γιώργου Καρύπη, Έλλης Παναγιώτου

Στο δεύτερο μέρος ανθολογούνται τα ποιήματα: «Μύρης· Αλεξάνδρεια του 340 μ.Χ.», «Ομνύει», «Νόησις», «Η δυσαρέσκεια του Σελευκίδου», «Ας φρόντιζαν», «Πολύ σπανίως», «Πρόσθεσις», «Όσο μπορείς»

Αριθμός λέξεων β’ μέρους: περίπου 7.800, συνιστάται η εκτύπωση τού άρθρου

Ξεκινάμε το τρίτο και τελευταίο μέρος του μικρού αφιερώματος στο Καβαφικό έργο, με ένα από τα πιο μακροσκελή, αλλά ταυτόχρονα και πιο σημαντικά, πιο άρτια ποιήματα του Καβάφη. Πρόκειται για το «Μύρης· Αλεξάνδρεια του 340 μ.Χ.», μία εξαιρετική ποιητική, (μα και θεατρική συνάμα..) σύνθεση, που εκτός από το βασικό της νόημα, αποκαλύπτει πολλά για την περιβόητη «πίστη» του Καβάφη και την κριτική του στάση απέναντι σε θρησκείες και φανατισμούς. Θα χρειαστεί να διαβάσετε πολύ προσεκτικά το ποίημα, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου ιστορικά στοιχεία να σας προβληματίσουν ή να σας κουράσουν, είναι πολλά όμως εκείνα τα σημεία που υπονοούν, που υπαινίσσονται, που ασκούν κριτική με εκείνη την αδιόρατη και πολλές φορές αμφίσημη Καβαφική ειρωνεία. Ας δούμε αυτό το έξοχο κείμενο, πριν σχολιάσουμε κάπως πιο αναλυτικά τα κρίσιμα σημεία του..

Μύρης· Αλεξάνδρεια τού 340 μ.Χ.

Τὴν συμφορὰ ὅταν ἔμαθα, ποὺ ὁ Μύρης πέθανε,

πῆγα στὸ σπίτι του – μ’ ὅλο ποὺ τὸ ἀποφεύγω

νὰ εἰσέρχωμαι στῶν χριστιανῶν τὰ σπίτια,

πρὸ πάντων ὅταν ἔχουν θλίψεις ἢ γιορτές…

 

Στάθηκα σὲ διάδρομο… Δὲν θέλησα

νὰ προχωρήσω πιὸ ἐντός, γιατί ἀντελήφθην

ποῦ οἱ συγγενεῖς του πεθαμένου μ’ ἔβλεπαν

μὲ προφανῆ ἀπορίαν καὶ μὲ δυσαρέσκεια… Συνέχεια

(Μέρος δεύτερο), Κωνσταντίνος Καβάφης τού Πέτρου, (στοχασμοί σε επιλεγμένα)…


Δεν είναι ο Καβάφης, αλλά ο αδελφός του Ιωάννης, πιο γνωστός ως Τζών (kavafis.gr)

Δεν είναι ο Καβάφης, αλλά ο αδελφός του Ιωάννης, πιο γνωστός ως Τζών (kavafis.gr)

Σε λίγο καιρό αυτό το άρθρο και αυτό το site θα ανήκουν στην ιστορία – δείτε τώρα τον νέο, ανανεωμένο μας ιστοχώρο στο www.tasakos.gr

του Μ.Τασάκου, με την συνεργασία των: Simone Brousseau, Αντιγόνης Ηλιάδη, Γιώργου Καρύπη, Έλλης Παναγιώτου

Στο δεύτερο μέρος ανθολογούνται τα ποιήματα: “Απολείπειν ο θεός Αντώνιον”, “Ρωτούσε για την ποιότητα”, “Περιμένοντας τους βαρβάρους”, “Chè fece… il gran rifiuto”, “Νέοι της Σιδώνος 400 μ.Χ”.

Αριθμός λέξεων β’ μέρους: περίπου 9.200, συνιστάται η εκτύπωση τού άρθρου

Ξεκινάμε το δεύτερο, (από τρία συνολικά), μέρος με τους χαλαρούς στοχασμούς για το Καβαφικό έργο, με ένα από τα καλύτερά του ποιήματα, το «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον» – κατά πολλούς το αρτιότερο και οπωσδήποτε παγκόσμιο σύμβολο – για ποιο πράγμα άραγε; θα το δούμε παρακάτω, αφού κάμωμε κ’ εδώ κάποιες απαραίτητες ιστορικές διευκρινήσεις για την καλύτερη κατανόησή του..

(Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος του αφιερώματος εδώ..) Συνέχεια

Κωνσταντίνος Καβάφης του Πέτρου, (στοχασμοί σε επιλεγμένα), Μέρος πρώτο..


Ανέμπνευστα τα περισσότερα αφιερώματα στον Καβάφη. Προτομή που φέρνει περισσότερο στον Λογοθετίδη παρά στον ποιητή..

Ανέμπνευστα τα περισσότερα αφιερώματα στον Καβάφη. Προτομή που φέρνει περισσότερο στον Λογοθετίδη παρά στον ποιητή..

Σε λίγο καιρό αυτό το άρθρο και αυτό το site θα ανήκουν στην ιστορία – δείτε τώρα τον νέο, ανανεωμένο μας ιστοχώρο στο www.tasakos.gr

του Μ.Τασάκου,

με την συνεργασία των: Simone Brousseau, Αντιγόνης Ηλιάδη, Γιώργου Καρύπη, Έλλης Παναγιώτου

(Το σημερινό άρθρο που θα δημοσιευθεί σε συνέχειες, είναι η τελευταία προδημοσίευση από την ύλη της «Χίμαιρας». Θερμή παράκληση επίσης – όσοι επιθυμούν ακόμη να αποστείλουν συνεργασίες, ας το κάμουν έως το τέλος του Γενάρη, καθώς αμέσως μετά η ύλη θα κλείσει και θα ξεκινήσει η τεχνική επεξεργασία του περιοδικού)

α) Στο πρώτο μέρος ανθολογούνται τα ποιήματα: “Ουκ έγνως”, “Η σατραπεία”, “Στα 200 π.Χ.”, “Οροφέρνης”, “Ο Ιουλιανός ορών ολιγωρίαν”, “Η πόλις”, “Απ’ τες εννιά..”, ασχολίαστη αναφορά γίνεται στο “Φωνές”

β) Παραλείπονται πασίγνωστα βιογραφικά στοιχεία και κοινοτοπίες που θα επιβάρυναν άσκοπα το κείμενο. 

γ) Σχόλια, προσθήκες, κριτική, στο tasakos@gmx.com

Αριθμός λέξεων α΄μέρους: περίπου 11.300, συνιστάται η εκτύπωση του άρθρου Συνέχεια

Ο βράχος του Λοξού


φωτο χίμαιρα μικρή ο βράχος του λοξού

Σε λίγο καιρό αυτό το άρθρο και αυτό το site θα ανήκουν στην ιστορία – δείτε τώρα τον νέο, ανανεωμένο μας ιστοχώρο στο www.tasakos.gr

(Δεν συνηθίζω να δημοσιεύω σ΄αυτό το ιστολόγιο δικά μου έργα ανάμεσα σε άλλες αναρτήσεις για την λογοτεχνία, αλλά το διήγημα που ακολουθεί, θα μπορούσε να πει κανείς πώς είναι γραμμένο από τρίτο πρόσωπο και πώς εγώ, το μόνο που έκανα, είναι να μεταφέρω στο χαρτί την ιστόρησή του. Πάνε χρόνια τώρα που φίλος γιατρός, (δυστυχώς δεν υπάρχει στην ζωή πια), μού αφηγήθηκε σε ώρες χαλαρές και βραδινές όσα θα διαβάσετε παρακάτω. Ο φίλος μου ήταν από τους πιο γήϊνους ανθρώπους που έχω γνωρίσει, πραγματιστής, άθεος, η ζωή του στάθηκε μια πραγματική περιπέτεια, (αυτό που ο κόσμος περιγράφει σαν “γεμάτη ζωή”). Επιστήμονας γερός, ανοικτό μυαλό χωρίς προκαταλήψεις, σε χρόνια ώριμα διάλεξε να προσφέρει υπηρεσίες σε μακρινή ήπειρο και μετά την συνταξιοδότησή του ξεκίνησε να ταξιδεύει και να παλεύει δεύτερη καριέρα, συγγραφική. Δεν το πρόλαβε όπως θα τόθελε. Το διήγημα θα συμπεριληφθεί στην ύλη της “Χίμαιρας” και προσωπικά το νομίζω μικρή προσφορά στην μνήμη ενός άξιου ανθρώπου, που πρόσφατα συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τον θάνατό του. Την λογοτεχνική αξία του κειμένου ας την κρίνουν άλλοι…) Συνέχεια